La Terra Trema (Luchino Visconti, Italy, 1948)

Μέγα επίτευγμα του ιταλικού νεορεαλισμού το «Η Γη Τρέμει» είναι γυρισμένο εξ ολοκλήρου στο φυσικό χώρο όπου η παραδοσιακή μορφή κοινωνικής συνοχής μάς αποκαλύπτεται από τους ίδιους τους κατοίκους (αποκλειστικά ερασιτεχνικό καστ) ως τρίωρο σχεδόν κοινωνιολογικό δράμα που διανύει την πορεία της καθημερινού μόχθου, τη σύνδεση με τους προγόνους, τον καταμερισμό εργασίας ανδρών και γυναικών, τον πρώτο έρωτα και την σκληρότητα της κοινότητας πίσω από οποιαδήποτε ρομαντική απεικόνιση. Το τοπίο του χωριού Accitrezzi στην ανατολική Σικελία θέτει με αρχοντιά–οι δύο μεγαλοπρεπείς βράχοι που υψώνονται από τη θάλασσα στα άκρα του χωριού, φυσικό πλαίσιο της υποτυπώδους ‘δράσης’–τους όρους στο σιωπηλό αλλά ασύμμετρο συμβόλαιο ανθρώπου και φύσης.

la-terra-trema1

Οχλαγωγία κατά το παζάρεμα μεταξύ των αυθεντικών κομιστών του φυσικού πλούτου και των χονδρέμπορων, το οποίο αποτελεί την καθημερινή κοινωνική πρόκληση αφού έχει προηγηθεί το στοίχημα με τη θάλασσα. Όταν ο περήφανος Ντόνι αποφασίζει να γίνει κύριος του εαυτού του και να παγώσει την προμήθεια ψαριών στους μεσάζοντες, η φύση –αδιάφορη ως προς τις κοινωνικές διαμάχες– καταστρέφει το καΐκι της οικεγένειας Βαλάστρος και διαρρηγνύει περεταίρω τον κοινωνικό ιστό. Και η επανένταξη του ψαρά στον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας μετά τη μακρά περίοδο στέρησης και πειραματισμών ολοκληρώνεται ταπεινωτικά. Δυνατή και θλιβερή η σκηνή χλευασμού του στο άντρο των χονδρέμπορων: Σατανίσκοι που χασκογελάνε –ταύτιση των εκμεταλλευτών της εργασίας με τα μηδενικά που εξέθρεψαν τον φασισμό– κάτω από την ανάγλυφη επιγραφή του ονόματος του Mussolini που πλαισιώνει τον αλαζονικό θρίαμβο των μεσαζόντων. Με αυτόν τον σκληρό τρόπο μαθαίνει ο Ντόνι για τη συλλογική πάλη αυτονόμησης και αυτοδιαχείρησης.

Γνήσιο κομμουνιστικό σινεμά, σχεδόν χριστιανικό, από έναν ευγενή του κινηματογράφου: Aριστοκρατικά πλάνα υπέροχης ευκρίνειας που υπερβαίνουν πολιτικάντικες αγκυλώσεις εκατέρωθεν και αγγίζουν καρδιά, νου και αισθήσεις με εκείνη την καθάρια εικαστική και ηθική ψηλάφηση των πρωταρχικών ταξινομήσεων της ανθρώπινης κοινότητας.

Σπύρος Γάγγας, Οκτώβριος 2016.

Featured Image:

http://luigi-nuovocinemaloretoplati.blogspot.gr/2013_09_01_archive.html

Text Image: https://au.pinterest.com/pin/317433473718707925/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s