Mephisto (István Szabó, Hungary, 1981)

Αριστοτεχνικά δομημένο και εκθαμβωτικό, το οσκαρικό «Μεφίστο» δε διστάζει να εκθέσει την ανταλλαγή της ακεραιότητας του καλλιτέχνη με τον οπορτουνισμό και την συντριβή που θα υποστεί ο δημιουργός όταν ο εστετισμός οδηγεί σε σχετικισμό πολιτικής θέσης και υπεύθυνου πράττειν.

Με πανίσχυρη γεννήτρια τον Klaus Maria Brandauer ως Hōfgen να αποτυπώνει ολόκληρο το φάσμα μετασχηματισμού του από πολιτικά ενεργού ηθοποιού στο μπρεχτιανό ‘Θέατρο των Εργατών’, στον απολιτίκ καριερίστα, έως την υποκειμενική «περιπτωσιοκρατία» (ο κόσμος ως περίπτωση καλλιτεχνικής αυτάρκειας) που υποβόσκει στο ρομαντικό καλλιτεχνικό ιδεώδες και εκτινάσσεται εδώ σε εκ του μηδενός αέναη καλλιτεχνική δημιουργία με πάτρονα τον Υπουργό Πολιτισμού του Ναζιστικού καθεστώτος, το «Μεφίστο» αποτελεί κινηματογραφική πραγματεία για την αλληλεξάρτηση του Κακού με τον σχετικισμό. Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Klaus Mann, η εξαιρετική ταινία του Szabó τεντώνει το δόγμα «αυτός που αδράζει κάθε ευκαιρία, είναι ο άξιος άνθρωπος» κλώθοντας έναν οπερατικό δαίδαλο σταδιακής απαξίωσης της ηθικής συνείδησης και της κριτικής ικανότητας του ηθοποιού.

mephisto2

Η Φαουστιανή εξύψωση της βουλησιαρχίας διανθίζεται με την διαστρέβλωση της διδασκαλίας ενός Nietzsche, αλλά και του Goethe, πριν σκάσει με πάταγο στο έδαφος. Και θα έπρεπε να υποψιαστούμε τη μεγαλειώδη αυτή αντιστροφή από τις πρώτες σκηνές προπόνησης του Hōfgen στο χορό με τη μαύρη καλλονή και φιλενάδα του, όπου ο συντονισμός των κινήσεών του εκρήγνυται σε μανιώδη κινησιολογία από πλευράς του, έως τη τελική μετατροπή του σε άβουλη μαριονέττα, όπου οι μάσκες και το υπέροχο make up έχουν πέσει και άρχοντας του μεφιστοφελούς κουκλοθέατρου είναι πλέον ο βρούτος και μπουνταλάς ναζί υπουργός (έξοχος ο Rolf Hoppe στο ρόλο αυτό).

Πειραματιστείτε με πολιτικά πρόσημα και θα βρείτε στο «Μεφίστο» πλήθος περιπτώσεων καλλιτεχνών και δημιουργών που πούλησαν τη ψυχή τους στο Διάβολο, πραγματοποιώντας αισθητικά μόνο ‘δικαιολογημένες’ αφαιρέσεις από τον εκάστοτε ανάξιο πολιτικό λόγο και τρόπο. Ράπισμα στην υποτιθέμενη επάρκεια της αισθητικής ακεραιότητας του καλλιτέχνη από έναν μέγαλο σκηνοθέτη!

Σπύρος Γάγγας, Οκτώβριος 2016.

Featured Image: https://ppmhungary.wordpress.com/2011/10/22/140/

Text Image: http://www.colesmithey.com/capsules/2016/07/mephisto.html

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s