Gion Festival Music (Kenji Mizoguchi, Japan, 1953)

Αν μιλάμε για μια συμπυκνωμένη αποτύπωση της κοινωνικής προβληματικής και της εξαίσιας τέχνης του Mizoguchi αυτή τη βρίσκουμε πιο καθαρά και υποδειγματικά στο αριστουργηματικό  «Η Γιορτή στη Γκιόν».

Η μικρή Eiko, έχοντας χάσει τη μητέρα της, αναζητά την τύχη της στη geisha Miyoharu, γνωστή της μητέρας της. Οι άνδρες στη ζωή της Eiko έχουν και αυτοί αποτύχει στο επάγγελμά τους ή στην ηθική τους ακεραιότητα. Η εισαγωγή της Eiko στον κόσμο Miyoharu θα πραγματοποιηθεί με τη δέουσα επιμέλεια εκ μέρους της και την πρέπουσα τελετουργία μάθησης, μέχρι τα αρσενικά αφεντικά, υπό τη μέθη του σάκε, να αφεθούν στις ορέξεις τους, φυσικά διαμεσολαβημένες από την μορφή της πατριαρχικής οργάνωσης της Ιαπωνίας.

Ο φεμινισμός του Mizoguchi δεν έχει ακριβώς την ίδια σημασία που τού αποδίδεται στον Δυτικό κόσμο, αν και υπάρχουν ομοιότητες -ιστορικά τεκμηριωμένες, άλλωστε (όπως στο υπέροχό του «Έρωτική Φλόγα»). Εδώ η μοίρα της αθώας Eiko (σωστά ο φιλμοκριτικός Gérard Legrand την έχει παραλληλίσει με τη Justine του De Sade στην υπέροχη εναρκτήρια σεκάνς περιπλάνησης στα σοκάκια της Gion) σφυρηλατείται μέσα από τη σύγκρουση με το πατριαρχικό/παραδοσιακό κάλλος και την ιδέα ότι η geisha αποτελεί ‘πολιτιστική κληρονομιά’. Η ιαπωνική αισθητική είναι κατά κάποιο τρόπο φεμινοποιημένη αλλά πατριαρχική ίσως στη φεμινοποίησή της, εφόσον έχει παραχθεί με ασύμμετρους όρους.

Gion4.png

Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι αυτή είναι η μοναδική ταινία του Mizoguchi όπου μας δείχνει αίμα, κι αυτό στιγμιαία. Η πράξη αντίστασης της μικρής Eiko (έχοντας ματαίως επικαλεστεί τα «ανθρώπινα δικαιώματα») ξετυλίγει τη δυνατότητα αποδόμησης της πατριαρχικής κοινωνίας, σαν την υπέροχα πλουμιστή ζώνη που της δωρίζει η Miyoharu, ανασύροντας τις οικονομικές προϋποθέσεις της, οι οποίες εδράζονται στη συλλογική αντίληψη περί ‘χρέους’ και των κυρώσεων (επί της ουσίας, εξοστρακισμός) που επισύρει η αθέτηση εξυπηρέτησής του. Αυτούς τους στρεβλούς όρους καυτηριάζει ο Mizoguchi (σαν το ‘κάψιμο’ της ψυχής της Eiko σε εκείνη την ανεπανάληπτη σκηνή με τη φλόγα από το πυρακτωμένο μέταλλο σε ένα σιδηρουργείο στο βάθος του πλάνου!)∙ γι’ αυτό άλλωστε και οι άνδρες (από τον γλοιώδη επιχειρηματία, τον αποτυχημένο πατέρα της Eiko και τον γόη επενδυτή) καταρρέουν ψυχικά όταν αποσύρονται οι οικονομικοί όροι του κύρους τους. Και όλα αυτά εκτυλίσσονται σε εκείνα τα πεντακάθαρα, κρυστάλλινα πλάνα από τον κολοσσό της κάμερας Kazuo Miyagawa. Ασπρόμαυρη παλέτα όλων των συναισθηματικών αποχρώσεων!

Σπύρος Γάγγας, Οκτώβριος 2016

Featured Image: http://www.rowthree.com/2012/04/22/blu-raydvd-review-sansho-dayu-gion-bayashi/

Text Image: http://oz-filmmadness.blogspot.gr/2010_01_01_archive.html

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s