Heat (Michael Mann, USA, 1995)

Κοντά αλλά και τόσο μακριά από τις μανιέρες του σινεμά δράσης στο Hollywood (πχ αμετροέπεια στη βία, εκκωφαντική βωμολοχία, εξουθενωτική προσήλλωση στους χαρακτήρες-σταρ, μοντάζ με ρυθμό πολυβόλου, συμβατική διεκπεραίωση στη ‘φόρμα’) βρίσκει εδώ με αντίστροφο πρόσημο τη δικαίωσή του. Στόφα πολύ μεγάλου σκηνοθέτη ο Michael Mann έχει δώσει εδώ και χρόνια άλλη στροφή στο αστυνομικό φιλμ (από το τρομακτικό Manhunter μέχρι τη βιρτουοζιτέ του Miami Vice). Ψυχολογικά σύνθετοι χαρακτήρες, νυχτερινή ατμόσφαιρα απόκοσμη και ονειρική, επισκόπηση του χώρου ως αντικλείδι στον ατομικό ψυχισμό.

Η δεμένη ομάδα της συμμορίας του Neil (De Niro) χτυπάει με χειρουργική ακρίβεια και συντονισμό επιλεγμένους στόχους, εξοπλισμένη μεν μέχρι τα δόντια, δίχως όμως την πρόθεση να δολοφονήσει κάποιον, αν αυτό δεν είναι απολύτως αναγκαίο. Από την στιγμή ένταξης στην ομάδα του σαδιστή Waingro και καταστρατηγείται ο ‘κανόνας’, η πορεία της συμμορίας προς τη διάλυσή της από την αστυνομία υπό την ηγεσία του δαιμόνιου αλλά ‘κουρασμένου’ επιθεωρητή Hanna Pacino) φαίνεται προδιαγεγραμμένη. Κι αν προσπαθεί να αλλάξει κάτι ο ‘λύκος’ Neil μέσα από την σχέση του με την Eady, η απροσδιοριστία του «συστήματος» αλλά και των παθών θα τον οδηγήσει στο να πάρει την μοιραία στροφή πριν την απογείωση προς τον «κανονικό κόσμο».

Στην «Ένταση» η δεξιότητα του Mann στο σινεμά χαρακτήρων εκτοξέυεται σε άλλα ύψη. Πέρα από τα πανίσχυρα ‘δυναμό’ Al Pacino και Robert De Niro η αφήγηση αναπτύσσει καμιά ντουζίνα χαρακτήρες που τους πλαισιώνουν, από τον τζογαδόρο Chris (ο καλύτερος Val Kilmer) και το λαμόγιο της Wall Street έως τον πρώην κατάδικο και νυν ψήστη, όπου το προστατευτικό δίχτυ αγκαλιά και τρυφερότητας της φιλενάδας του δεν θα αποτρέψει τον πειρασμό επανένταξής του στο έγκλημα, αφού βίωσε για τα καλά την αλλοτριωμένη εργασία. Τα βλέμματα των δύο αντιπάλων (μέσα από τη νυχτερινή κάμερα στα άγρυπνα μάτια του ΄λύκου’ Neil ή σαν κι αυτά, τα γουρλωμένα, των δολοφονημένων θυμάτων που στοιχειώνουν τα όνειρα του απονεκρωμένου επιθεωρητή Hanna ανταμώνουν στιγμιαία στην καφετέρια σε ένα πλαίσιο διαρκούς κυνηγιού, τη μεγαλούπολη, η οποία μετατρέπεται από την κάμερα του Mann σε φωσφορίζουσα θάλασσα των Σαργασσών, νοητικό τοπίο από ένα πλανήτη δικό μας αλλά και ξένο.

heat3

Και μέσα σ’ όλα αυτά, σύζυγοι και φιλενάδες (έξοχες οι Dianne Venora και η απαστράπτουσα Ashley Judd) προσπαθούν, ματαίως, να περισώσουν ό,τι έχει απομείνει από την λυσσαλέα αλλά εγκεφαλική πραγμάτωση της ‘αποστολής’: είτε πρόκειται για ληστεία και εκδίκηση είτε για σύλληψη και απόδοση δικαιοσύνης (ιπποτική έλξη ετερόνυμων στους Neil και Hanna). Συντριβή και για τα δύο όμως αφού στο σύμπαν του Mann κυριαρχεί η απροσδιοριστία ως θεριστής της ελεύθερης βούλησης.

Ενδέχεται να πρόκειται για το καλύτερο heist film όλων των εποχών.

Σπύρος Γάγγας, Οκτώβριος 2016.

Featured Image: https://sloucher.org/2014/09/16/column-two-challenges-and-a-soapbox/

Text Image: http://www.graffitiwithpunctuation.net/tag/michael-mann/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s