A Town of Love and Hope (Nagisa Oshima, Japan, 1959)

Στο άγνωστο σχετικά και μάλλον δυσεύρετο ντεμπούτο του Ôshima βρίσκουμε σε εμβρυακή μορφή την ορμή, βίαιη και σεξουαλική, η οποία θα στιγματίσει την ύστερη νεωτερικότητα στην Ιαπωνία και θα σημάνει το ‘τέλος της αθωότητας’. Ποιάς αθωότητας; Αυτής που ακολούθησε την συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας και απέταξε το μιλιταρισμό μαζί με όλα τα παραδοσιακά δεινά που συνδέθηκαν με την αυτοκρατορική περίοδο και κουλτούρα. Το όραμα του εκδημοκρατισμού με την ευημερία που θα ακολουθούσε στο οικονομικό θαύμα των Ιαπώνων το 1980 έχει τίμημα που τότε ο νεαρός Ôshima διέγνωσε και σκηνοθέτησε με ελεγχόμενη αυτή τη φορά οργή, η ύστερη απελευθέρωση της οποίας θα τροφοδοτήσει τα μηδενιστικά του έργα της πρώιμης και μεσαίας περιόδου έως τον φεμινιστικό εορτασμό της σεξουαλικότητας του 1976 όταν ό,τι ταξινομητικό απόθεμα είχε το σινεμά σμπαραλιάστηκε στην «Αυτοκρατορία των Αισθήσεων».

town_-_image_1_630_258_90

Ο Masao ζει με την ανάπηρη αδελφή του και τη μητέρα του στις φτωχογειτονιές του Τόκυο τις οποίες η κάμερα του Ôshima παρουσιάζει σε ένα όμορφο πανοραμίκ στο πλάνο εγκαθίδρυσης, κόβοντας στην συνέχεια στην ταξική διαστρωμάτωση με κοντινό στα βήματα των πεζών. Δουλεύοντας ως λούστρος ο Masao εκπαιδεύει επίσης περιστέρια, ένα από τα οποία αγοράζει η αστή Kyoko. Η φιλία των δύο νέων θα ευδοκιμήσει αλλά όταν ο Masao θα αποβληθεί από το σχολείο λόγω της παρεκλίνουσας συμπεριφοράς του, η σχέση θα καταρρεύσει και ο καθένας θα επιστρέψει στον οίκο του (το αστικό σπίτι σε αντίθεση με τη θέση του Masao στην πλατεία) με το περιστέρι, σύμβολο της ελευθερίας, να πέφτει ψόφιο από το αεροβόλο του αδελφού της Kyoko.

Με νεορεαλιστικές επιρροές αυτό το 65λεπτο σε διάρκεια έργο επιβεβαιώνει ότι πολλές φορές το μεγάλο σινεμά είναι και το πολύ απλό σινεμά. Η εναρκτήρια σεκάνς θέτει το κοινωνικό πλαίσιο με τη συνεκδοχή του φυλακισμένου περιστεριού να αποβαίνει για αρχή αρκετά περιεκτική από μόνη της. Όχι ακόμα οργισμένα τα νιάτα τρέφονται από ρομαντικά κατάλοιπα αγάπης και οικογενειακής συνοχής. Όλα τα στοιχεία μελό λοιπόν είναι εδώ: φτωχός νέος με άρρωστη μάνα, πλούσια φιλενάδα με αδελφό-ιδιοκτήτη εταιρείας και η αγάπη ως το περιστέρι που ο νεαρός αναγκάζεται να πουλήσει καρτερώντας την επιστροφή του, μαζί και της πραγμάτωσης του έρωτά του. Στα σκιρτήματα του Ιαπωνικού New Wave τέτοιος ανθρωπισμός είναι πλέον παροπλισμένος και ματαιωμένος από την πραγματικότητα ενός οικονομικού ‘μιλιταρισμού’ που καραδοκεί στη γωνία αλλά και από το Ασιατικό αυτή τη φορά «λυκόφως των ειδώλων». Οι ταξικές διαφορές αγεφύρωτες και το ‘καλό παιδί’ εδώ έχει ελαττώματα τα οποία επιτρέπουν στον Ôshima να στοχοποιήσει το ‘σινεμά του ανθρωπισμού’ στη χώρα του.

Καθόλου ελάσσων έργο όπως εκτιμούν οι περισσότεροι∙ αντιθέτως, μείζων ως προς τη φρέσκια κινηματογράφηση και το παγερό πολιτικό μήνυμα που εκπυρσοκρότησε από την οργισμένη κοινωνική προσέγγιση του Ôshima προς τα «πλάσματα» κοινωνικής συμφιλίωσης του παρελθόντος.

Σπύρος Γάγγας, Οκτώβριος 2016.

Featured Image: http://offscreen.com/view/individualism-in-the-land-of-the-rising-sun

Text Image: http://offscreen.com/view/individualism-in-the-land-of-the-rising-sun

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s