A Town of Love and Hope (Nagisa Oshima, Japan, 1959)

Στο άγνωστο σχετικά και μάλλον δυσεύρετο ντεμπούτο του Ôshima βρίσκουμε σε εμβρυακή μορφή την ορμή, βίαιη και σεξουαλική, η οποία θα στιγματίσει την ύστερη νεωτερικότητα στην Ιαπωνία και θα σημάνει το ‘τέλος της αθωότητας’. Ποιάς αθωότητας; Αυτής που ακολούθησε τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας και απέταξε το μιλιταρισμό μαζί με όλα τα παραδοσιακά δεινά που συνδέθηκαν με την αυτοκρατορική περίοδο και κουλτούρα. Το όραμα του εκδημοκρατισμού με την ευημερία που θα ακολουθούσε στο οικονομικό θαύμα των Ιαπώνων το 1980 έχει τίμημα που τότε ο νεαρός Ôshima διέγνωσε και σκηνοθέτησε με ελεγχόμενη αυτή τη φορά οργή, η ύστερη απελευθέρωση της οποίας θα τροφοδοτήσει τα μηδενιστικά του έργα της πρώιμης και μεσαίας περιόδου έως τον φεμινιστικό εορτασμό της σεξουαλικότητας του 1976 όπου ό,τι ταξινομητικό απόθεμα είχε το σινεμά σμπαραλιάστηκε στην «Αυτοκρατορία των Αισθήσεων».

town_-_image_1_630_258_90

Με νεορεαλιστικές επιρροές αυτό το 65λεπτο σε διάρκεια έργο επιβεβαιώνει ότι πολλές φορές το μεγάλο σινεμά είναι και το πολύ απλό σινεμά. Η εναρκτήρια σεκάνς θέτει το κοινωνικό πλαίσιο με τη συνεκδοχή του φυλακισμένου περιστεριού να αποβαίνει για αρχή αρκετά περιεκτική από μόνη της. Όχι ακόμα οργισμένα τα νιάτα τρέφονται από ρομαντικά κατάλοιπα αγάπης και οικογενειακής συνοχής. Όλα τα στοιχεία μελό είναι εδώ: φτωχός νέος με άρρωστη μάνα, πλούσια φιλενάδα με αδελφό-ιδιοκτήτη εταιρείας και η αγάπη ως το περιστέρι που ο νεαρός αναγκάζεται να πουλήσει καρτερώντας την επιστροφή του, μαζί και της πραγμάτωσης του έρωτά του. Στα σκιρτήματα του Ιαπωνικού New Wave τέτοιος ανθρωπισμός είναι πλέον παροπλισμένος και ματαιωμένος από την πραγματικότητα ενός οικονομικού ‘μιλιταρισμού’ που καραδοκεί στη γωνία αλλά και από το Ασιατικό αυτή τη φορά «λυκόφως των ειδώλων». Οι ταξικές διαφορές αγεφύρωτες και το ‘καλό παιδί’ εδώ έχει ελαττώματα τα οποία επιτρέπουν στον Ôshima να στοχοποιήσει το ‘σινεμά του ανθρωπισμού’ στη χώρα του (ένα αριστοτεχνικό δείγμα του οποίου θα αναρτηθεί αργότερα).

Καθόλου ελάσσων έργο όπως εκτιμούν οι περισσότεροι∙ αντιθέτως, μείζων ως προς τη φρέσκια κινηματογράφηση και το παγερό πολιτικό μήνυμα!

Σπύρος Γάγγας, Οκτώβριος 2016.

Featured Image: http://offscreen.com/view/individualism-in-the-land-of-the-rising-sun

Text Image: http://offscreen.com/view/individualism-in-the-land-of-the-rising-sun

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s