Red Beard (Akira Kurosawa, Japan, 1965)

Η ιδέα της κοινωνίας ως οργανισμού που νοσεί είναι πάγιο μοτίβο του έργου του Kurosawa και στην αξιοπόιησή του βασίζονται πολλά από τα αριστουργήματά του. Εκτός του «Μεθυσμένου Άγγελου» και της «Σιωπηλής Μονομαχίας» ο ρημαγμένος από παθολογίες κοινωνικός ιστός εκτινάσσεται σε άλλα ύψη καλλιτεχνικής αρτιότητας και κοινωνικής κριτικής στον «Κοκκινογένη». Ο τίτλος ανήκει στον  Niide, τον ιδεαλιστή γιατρό (ένας κολοσσιαίος Toshiro Mifune, ο οποίος σαρώνει τα πάντα με τη φυσική και την ηθική του παρουσία), όπου χειρουργεί με αυταπάρνηση και ασκητική αφοσίωση σε καθημερινές μάχες με αρρωστημένα σώματα, σκοτεινιασμένα πνεύματα και ψυχές σε σήψη.

Ο νεαρός εκπαιδευόμενος γιατρός που επισκέπτεται την κλινική του Niide έπειτα από το πρώτο σοκ (η αφιονισμένη έγκλειστη τον βιάζει σχεδόν και τον ακινητοποιεί με το ξιφίδιο στο λαιμό του) βαπτίζεται αμέσως από αυτά που βλέπει και ακούει στο επείγον και διαρκές κάλεσμα «επέμβασης» στο μολυσμένο ιστό. Η διάχυτη φτώχεια –άθλιο αποτέλεσμα της πολιτικής, όπως αγανακτισμένα ομολογεί ο Niide – οι φυσικές καταστροφές  που σε συνδυασμό με τα πατριαρχικά ήθη τσακίζουν τον έρωτα (θαυμάσιο το επεισόδιο του ετοιμοθάνατου χωρικού που αφηγείται την ιστορία της θαμμένης ερωμένης του), η λαγνεία ως πορνεία, ο εξαναγκασμός σε πορνεία ανηλίκων (κλειδί για την ανάδυση της ελπίδας η 12χρονη που περιθάλπεται), η βουλιμία, μεταξύ άλλων αμαρτημάτων (η επίθεση στον νεαρό εκπαιδευόμενο έγινε όταν αυτός τεμπέλιαζε, θιγμένος από τη συμπεριφορά του Niide) καθιστούν το σύμπαν εντός του οποίου καλείται να πράξει ορθά  ο υπεράνθρωπος γιατρός  εχθρικό και βασανιστικό. Βασανιστικό σε τέτοιο βαθμό όπου όχι μόνο ο Niide αρνείται να πραγματοποιήσει το αγαθό μέσα από του κανόνες του ίδιου του αγαθού, αλλά επιπλέον οδηγείται εν μέρει και στην υιοθέτηση ενός σχετικισμού (όλοι οι γιατροί είναι ίδιοι) ο οποίος σε μια σκοτεινή εποχή όπου η πραγματικότητα προσεγγίζεται με ιδιοτέλεια και υπερβολή (έξοχη η αριστοτελική νουθεσία του Νίτζι στον υπέρβαρο προύχοντα περί εξισορρόπησης του οργανισμού μέσω του μηχανισμού εισαγωγής και κένωσης) σε στιγμές απόγνωσης υιοθετεί κι αυτός τη διάχυτη αίσθηση ματαιότητας, άρα και σχετικισμού.

redbeard2

Πανέμορφα φωτογραφημένο και σκηνοθετημένο (με μόνο ψεγάδι ίσως τα wipes στο μοντάζ, προκειμένου να μεταβεί η αφήγηση από ενότητα σε ενότητα) με πλάνα και σεκάνς δουλεμένα με αξιοζήλευτη φροντίδα –τα πρόσωπα και οι φιγούρες όχι μόνο ‘γράφουν’ με διαφορετικά επίπεδα έντασης και κυριαρχίας ή υπαγωγής τους στο χώρο αλλά μπαινοβγαίνουν στις σκηνές με αναπάντεχο και δραματικό τρόπο– αυτό το, κάπως υποτιμημένο, έργο του Kurosawa ανορθώνει πρόσωπα και καταστάσεις από τη φθορά, εξανθρωπίζοντας το άτομο σε μια Πλατωνική τελικώς διαδικασία παίδευσης και εκπαίδευσης. Αριστούργημα –από τα πολλά του μεγάλου Ιάπωνα ανθρωπιστή του σινεμά.

Σπύρος Γάγγας, Νοέμβριος 2016.

Featured Image: http://wherethelongtailends.com/kurosawa-in-order-23-red-beard/

Text Image: http://www.cicibi.ch/rassegne08_09/kurosawa/immagini_kuro.html

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s