The Insider (Michael Mann, USA, 1999)

Η πιο πολιτική ταινία του βιρτουόζου σκηνοθέτη Michael Mann εκτυλίσσεται σε ένα περιβάλλον οικονομικών γιγάντων με μια σύγκρουση σύγχρονων Δαβίδ με Γολιάθ. Οι καπνοβιομηχανίες με τα εκατομμύρια δολάρια που μπορούν να διαθέσουν σε νομική προστασία μαζί με τμήμα των μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών από τη μία πλευρά και από την άλλη μια ομάδα ιδεαλιστών δημοσιογράφων (Al Pacino, Christopher Plummer) μαζί με τον επικεφαλής R&D χημικό (έξοχος ο Russell Crowe) της καπνοβιομηχανίας Brown & Williamson, και μια μικρή ομάδα ικανών δικηγόρων.

Η κάμερα του Michael Mann (πολλές φορές στο χέρι) ακολουθεί τον Jeffrey Wigand (Russell Crowe) σε όλα τα στάδια  της σύγκρουσης (εξαιρετική η σκηνή εκβιασμού του ως προς το σύμφωνο εχεμύθειας με τη βία να διαποτίζει κάθε λέξη του CEO [γλοιώδης όπως πρέπει εδώ ο Michael Gambon]), μαζί με τους τρανταγμούς στην οικογένειά του στην πορεία προς την επαγγελματική εκμηδένιση από τον χώρο της έρευνας και καινοτομίας. Φιλμάροντας συχνά τους χαρακτήρες πίσω από την πλάτη με έμφαση στα τοπία και σε συνδυασμό με ένα μινιμαλιστικό και υπαρξιακά κεντημένο μουσικό σκορ από τη Lisa Gerrard των Dead Can Dance, ο Mann αποτυπώνει, με μια καλλιτεχνική φόρμα που σχεδόν του ανήκει αποκλειστικά, την ψυχική και πνευματική κατάσταση (ως αποτέλεσμα της κοινωνικής και συστημικής πίεσης) κυρίως του Wigand, καθώς και το ηθικό δίλημμα έναντι του οποίου καλείται να πάρει θέση. Το τελικό «f**k it, let’s do it» σφραγίζει την απόφαση και μαζί την ηθική της ακεραιότητας όπου οι αρχές, παρά το τεράστιο κόστος, δεν κάμπτονται από την εταιρική ολιγαρχία του σύγχρονου βασιλείου του κεφαλαίου. (Η σεκάνς προσέλευσής του Wigand στο δικαστήριο είναι μνημειώδης, καθώς αποτυπώνει ανάγλυφα την αγωνία κάποιου που ορθώνει ανάστημα και γνωρίζει εκ των προτέρων τη ζημιά που θα υποστεί!) Η ταινία βάζει δε σάρκα στα οστά της Νέας Αριστεράς ενός Marcuse ο οποίος και μνημονεύεται από τον Lowell Bergman (ο Al Pacino, αλφάδι υποκριτικής σε κάθε έκφραση και κίνησή του) καθώς ο τελευταίος υπήρξε μαθητής του.

insider2

Η ρήξη με το σύστημα γίνεται εκ των έσω εδώ και η νίκη έχει επιτευχθεί μεν αλλά με σημαντικό τίμημα. Η δημοσιογραφική δυάδα του «60 minutes» θα χωριστεί∙ με το Safe from Harm των Massive Attack να πλαισιώνει το φινάλε ο Bergman μαζεύει τα θρύψαλλα από τη «μαζική επίθεση» στο σύστημα, όντας μεν ασφαλής από τη βλάβη, οδεύοντας όμως προς μια έξοδο παραίτησης από το πολιτικό ρεπορτάζ αφού ο ρεαλισμός του μέντορά του Mike Wallace δεν αποτέλεσε στέρεο συγκολλητικό υλικό αποκατάστασης της πρωτογενούς αυτής ομάδας.

Αριστουργηματικό πολιτικό σινεμά, από τα εξοχότερα στο είδος του!

Σπύρος Γάγγας, Νοέμβριος 2016.

Featured Image: https://didyouseethatone.com/2015/02/23/the-insider/

Text Image: http://www.flickeringmyth.com/2014/03/al-pacino-retrospective-insider/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s