The Handmaiden (Park Chan-wook, S.Korea, 2016)

Τολμηρός φόρος τιμής στην «Αυτοκρατορία των Αισθήσεων» του Ôshima, το «Η Υπηρέτρια» δε διστάζει να υπερτονίσει την ανάξια αντίληψη περί σεξουαλικότητας των ανδρών και να γιορτάσει τον γυναικείο ομοφυλοφιλικό έρωτα ως πράξη πολιτική αλλά και αισθητικά αυτάρκη. Σε αντίθεση όμως με το πορνογραφικό έργο τέχνης-αριστούργημα του Ôshima, όπου η σταδιακή αποδόμηση-«εξαφάνιση» του αρσενικού λατρεύεται λουσμένη από γυναικείο πάθος, ο Park Chan-Wook επιλέγει τη δυϊστική οπτική την οποία και καλύπτει περίτεχνα με στρώματα ανατροπών στις σχέσεις της κεντρικής τριάδας.

Το μιλιταριστικό περιβάλλον στην πρώτη εξωτερική σκηνή θα θέσει και τη θεμελιώδη διάκριση (Κορέας-Ιαπωνίας, υπόδουλου-κατακτητή) πάνω στην οποία θα οικοδομηθεί η πλάνη και η τεχνική της εξαπάτησης με όχημα τον ερωτισμό. Ο απατεώνας Κόμης Fujuwara και η συνεργάτιδά του Soo-Hee διεισδύουν «νομίμως» στον οίκο της Λαίδης Hideko η οποία εργαλειοποιείται από τον σατανικό θείο της Kouzuki∙ αυτός την υποχρεώνει να αναπαριστά τις φαντασιώσεις του Ντε Σαντ σε ένα κλειστό κύκλο αριστοκρατών. Η διαλεκτική «κλειστού περιβάλλοντος» και ερωτικού λιμπερτινισμού σταθεροποιείται βιαίως, κι έτσι με επισφαλή τρόπο. Ο ανδρικός εστετισμός με το μονοπώλιο της απαγορευμένης γνώσης (η άψογη βιβλιοθήκη με τα κειμήλια του Μαρκήσιου Ντε Σαντ) συνάδει με την τέχνη της ακρόασης και της οπτικής αναπαράστασης των περιγραφών ποικίλων σεξουαλικών διαστροφών από την ασιατική εμμονή στο φετιχισμό της τελετουργίας. Μόνο που η τέχνη της εξαπάτησης αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική όταν τέμνει την ταξική, εθνική, και ως προς το φύλο, ανισότητα και εφόσον στρέφει τις αδικίες που προκύπτουν από την ιστορική και πολιτιστική μορφή κυριαρχίας στην ερωτική ενοποίηση. Αυτή είναι η οποία και καταρρίπτει τις τρεις μορφές ιεραρχίας: η  κορεάτισσα απέναντι στη γιαπωνέζα, η ταξικά ταπεινή απέναντι στην ευγενή Λαίδη, οι δύο γυναίκες απέναντι στους άνδρες. Γι’ αυτό και η διαλεκτική απορρύθμιση των εξουσιαστών πραγματοποιείται με τρεις εφικτές συμμαχίες και τις αντιστροφές κατά τη μετάβαση από τη μια στην άλλη.

handmaiden4

Η αισθητική πανδαισία είναι άψογα φροντισμένη καλλιτεχνικά, είτε πρόκειται για γυρίσματα στη φύση, είτε για τα τεκταινόμενα τα οποία λαμβάνουν χώρα στο ξύλινο αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα. Ο «μηχανισμός» της ερωτικής φαντασίωσης (ευρηματικό το τέχνασμα με το ξύλινο ομοίωμα ή με τον μηχανισμό εξόντωσης τον οποίο έχει στήσει στο υπόγειο ο καταχθόνιος θείος –πολύ επιτυχημένη επιλογή ο Cho Jin-Woong ως η επιτομή του Σαντεανού μηδενισμού, ειδικά στη σκηνή μίσους προς τα παιδιά) είναι και αυτός που θα ξηλώσουν οι δύο γυναίκες, όχι όμως ολοκληρωτικά.

Εκμεταλλευόμενη τη μυστικοποίηση της ασιατικής αισθητικής ως προς την σεξουαλική ηδονή και το κάλλος ακόμα και στη διαστροφή, τόσο από Δυτικούς όσο και από τους Ασιάτες (δικές τους οι φόρμες), «Η Υπηρέτρια» καταγράφεται στα σπουδαία αισθησιακά έργα τα οποία μιλούν για τον ηδονισμό, όπως πρέπει πλαισιωμένο, και ως εκ τούτου τον μετατρέπουν σε πρώτης τάξης πολιτικοποιημένη αισθησιακή τελετουργία!

Σπύρος Γάγγας, Δεκέμβριος 2016.

Featured Image: http://www.thehollywoodnews.com/2016/05/14/the-handmaiden-review-cannes/

Text Image: http://www.gafapastas.com/sitges-2016-capitulo-4-el-camino-de-la-fantasia/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s