Intolerance (David W. Griffith, USA, 1916)

Από τα έργα που θεμελίωσαν την τέχνη του σινεμά κυρίως λόγω του εξαιρετικού μοντάζ αλλά και της παράλληλης και μαραθώνιας αφήγησης, «Η Μισαλλοδοξία» καθηλώνει και με την ηθική της ορμή σαν την αμαξοστοιχία της Ιστορίας που τρέχει να προλάβει το ίδιο το νόημα του ανθρώπινου είδους με αμέτρητα σφαγιασμένα κορμιά και ψυχές να έχουν στρώσει το έδαφος για την «πάλη της αγάπης ανά τις εποχές», όπως είναι και ο πλήρης τίτλος της έπους.

Η δυσκολία για το μη εκπαιδευμένο στην κινηματογραφική φόρμα και στην άρνηση της γραμμικότητας της αφήγησης κοινό της τότε εποχής (αν σκεφτούμε ειδικά ότι μέσα σε 2-3 λεπτά εναλλάσσονται ενίοτε στιγμιότυπα πλοκής από όλες τις ιστορίες), μετατρέπεται για εμάς σήμερα σε χορταστική πρόκληση στο να αναστοχαστούμε αν κάποια ηθική σύγκλιση είναι εφικτή.

Τα τέσσερα αφηγηματικά τμήματα, παράλληλα και όχι σπονδυλωτά, είναι η Βαβυλών τον 6ο ΠΧ αιώνα και η κατάκτησή της από τους Πέρσες, η Ιουδαία με τα Πάθη του Χριστού, η Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και στη σύγχρονη εποχή η καταδίκη ενός φτωχού νεαρού, «παράπλευρη απώλεια» της πάλης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

intoleranc2

Τα μεγαλοπρεπή σετ στην ιστορία για τη Βαβυλωνία αναδύουν ακόμα και στον θεατή του δικού μας αιώνα το δέος της αντικειμενοποίησης του πνεύματος και εντυπωσιάζει ακόμα αυτή η ιστορία ως προς την καλλιτεχνική διεύθυνση, όπως στη γιορτή του Belshazzar, και φυσικά την πτώση της. Ο θριαμβευτής Κύρος θα νομοθετήσει υπέρ της ανεξιθρησκείας.

Εντυπωσιακή είναι επίσης η ιστορία σφαγής των προτεσταντών Ουγενότων από τους Ρωμαιοκαθολικούς, καθώς φυσικά και η τόσο επιδεικτική καινοτομία διάσωσης του αγαθού την τελευταία στιγμή –δραματουργική ευκολία την οποία θα υιοθετήσει σχεδόν εξ ολοκλήρου το σινεμά δράσης και ειδικά το αμερικανικό.

Ως φιλοσοφικός στοχασμός για το νόημα της Ιστορίας η «Μισαλλοδοξία» θα πρέπει να μας απασχολήσει, διότι λαμβάνοντας υπόψη τους περιορισμούς της κάθε ιστορικής εποχής δεν διστάζει να αποφύγει τον σχετικισμό και να συνενώσει τις τύχες των δρώντων σε ένα καμβά διαμόρφωσης του αγαθού υπό τα κελεύσματα της Αγάπης. Παρά το αφελές ενδεχομένως τέλος με την ουτοπία του κόσμου των παιδιών να θριαμβεύει, ο Griffith ήδη έχει δείξει τις θεσμικές μορφές τις οποίες λαμβάνει το αξιακό περιεχόμενο της Αγάπης στα εκάστοτε κοινωνικά πλαίσια και έτσι έχει διαμεσολαβήσει την εσχατολογία.

Σπύρος Γάγγας, Δεκέμβριος 2016.

Featured Image: http://cohenfilmcollection.net/Details.aspx?id=fabe4e9a-0a40-e311-bba7-d4ae527c3b65

Text Image: http://creativecriticism.net/?p=10593

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s