The Count (Charlie Chaplin, USA, 1916)

Στον μόλις 25 λεπτών διάρκειας «Κόμη» ο Chaplin τα βάζει με την ανώτερη τάξη σε μια ωραιότατη, σχεδόν σουρεαλιστική σε κάποια σημεία της, συμπύκνωση φανταστικών γκαγκ σε κλειστά πλαίσια.

Αυτά είναι το ραφείο στο οποίο εργάζεται ως βοηθός  «ο Αλήτης», το μαγερείο της βίλας του κόμη, η τραπεζαρία αλλά και η σάλα χορού. Η πρωτόλεια σκηνοθεσία και στατική κινηματογράφηση επιτρέπουν στον Chaplin να τις εκμεταλλευτεί και να τις εκμοντερνίσει μέσω της αέναης και απρόβλεπτης κίνησης, της τόσο νεωτερικής, που σαρώνει όχι μόνο τις υπο διαμόρφωση τότε συμβάσεις κινηματογραφικής υποκριτικής αλλά και τις ίδιες τις συμβάσεις της αριστοκρατικής κοινωνίας.

Αφού έχει κάψει το σμόκιν του Κόμη «ο Αλήτης» απολύεται από το ραφείο στο οποίο εργάζεται. Το θηριώδες αφεντικό του (απίθανος τύπος ο Eric Campbell) ανακαλύπτει μια πρόσκληση για το πάρτυ του Κόμη στο οποίο και προσέρχεται, αν και δια της τεθλασμένης όπως πάντα είναι ήδη εκεί, στο μαγερείο, ο απολυμένος υπαλληλάκος.

count3

Ο Chaplin δε διστάζει να χτυπήσει της αριστοκρατία καθέτως: από το υπόστρωμα-μαγειρείο με το μουχλιασμένο τυρί να ζέχνει έως την επιτομή της αυταρέσκειας των αριστοκρατών, δηλαδή το χορό και τους εκλεπτυσμένους τρόπους, ειδικά στο φαγητό. (Απίθανη και ξεκαρδιστική η σκηνή με το επιδόρπιο και την ανιστροφή της χρήσης της πετσέτας στο ποιές τρύπες καθαρίζει…)

Η αποδόμηση της αριστοκρατικής κοινωνίας αρχίζει με τις χαιρετούρες (στα πλούσια μούσια των παρευρισκομένων) και εκδηλώνεται με όλο και περισσότερη ορμή. Από τη σκηνή χορού όπου η πλαστικότητα του κοντοστούπη «Αλήτη» προαναγγέλει και το ξεχείλωμα στις αστικές φόρμες που θα ακολουθήσει και θα κορυφωθεί στον πανζουρλισμό που θα επιφέρει η άφιξη του πραγματικού κόμη. Η σκηνή φλερτ του «Αλήτη» με την προκλητικά λικνιζόμενη δεσποινίδα διαπερνά σα σουβλιά τον καθωσπρεπισμό διαλύοντας συνάμα το φετίχ του πλούσιου γεύματος ως τελετουργίας του «καταραμένου αποθέματος» -όπως θα έλεγε κι ένας Bataille- όπου γαλοπούλες, τούρτες και σαμπάνια εκτοξέυονται από της «επιδέξια» αδεξιότητα του ανθρωπάκου αυτού στους κώδικες τιμής της αριστοκρατίας, ενώ η ορχήστρα του πάρτυ συνεχίζει να παίζει, αυτοαναφορικά, τον σκοπό της.

Κωμικός σίφουνας από έναν «Κόμη» του σινεμά!

Σπύρος Γάγγας, Δεκέμβριος 2016.

Featured Image: http://worldcinemaparadise.com/2016/02/12/the-mutual-films-chaplins-historic-golden-dozen/

Text Image: https://gr.pinterest.com/madmaz66/charlie/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s