High Noon (Fred Zinnemann, USA, 1952)

Εμβληματικό γουέστερν από τα καλύτερα του είδους και από αυτά που εκθείασαν οι κριτικοί –μετέπειτα σκηνοθέτες– των Cahiers du Cinéma, αποδομεί, πολύ πριν από τον Sergio Leone, το ίδιο το γουέστερν, τουλάχιστον στη στερεοτυπική του εκδοχή.

Ο άξιος αλλά κουρασμένος σερίφης Kane (Gary Cooper) μόλις έχει νυμφευθεί την όμορφη Amy (Grace Kelly) και έτσι ετοιμάζεται να αφήσει την μικρή πολιτεία και επιτέλους να αποσυρθεί. Η είδηση όμως από τον σταθμάρχη του σιδηροδρομικού σταθμού ότι τρεις γνωστοί κανάγιες (ξεχωρίζει εδώ ο ερπετοειδής και ανέκφραστα όμορφος Lee Van Cleef) κόβουν βόλτες περιμένοντας το τραίνο των 12, και τον αρχηγό τους Frank Miller που επιβαίνει σε αυτό, αναγκάζουν τον Kane να επιστρέψει προκειμένου να προστατέψει την πόλη. Ποιά πόλη όμως; Αυτή όπου η εκκλησία είναι μισαλλόδοξη προς άλλα δόγματα (ο γάμος των Kane και Amy πραγματοποιείται αλλού), όπου ο δικαστής τα παρατάει άρον άρον αποκαθηλώνοντας και τα «ιερά» σύμβολα της δικαιοσύνης, όπου ο βοηθός σερίφη παραιτείται εάν δεν του εγγυηθεί ο Kane τη διαδοχή, όπου η προσφορά βοήθειας εδράζεται στην ιδιοτέλεια ή στην προσδοκία της συμμετοχής με το ελάχιστο βάρος το μεγαλύτερο μέρος του οποίου προσδοκάται ότι θα το επωμισθούν άλλοι πιο πρόθυμοι, και όπου η χλεύη περισσεύει για τον ώριμο πιά και αβοήθητο σερίφη.

high-noon2

Με σχεδόν απόλυτα ακριβή σύγκλιση πραγματικού και κινηματογραφικού χρόνου, ο Zinnemann σκηνοθετεί την αποδόμηση της κοινοτικής αλληλεγγύης σε κάθε απόπειρα του Kane.  Σε αντίθεση με τον πανοραμικό καμβά του τοπίου με τον οποίο δουλεύει ο John Ford, ο Zinnemann μας μεταφέρει στη σκελετική δομή του γουέστερν –την μικρή πόλη και τις σχέσεις που τη συγκροτούν– της οποίας η ράχη αποσαθρώνεται κόκαλο προς κόκαλο, όσο περνάνε τα λεπτά και η κάμερα εστιάζει αγωνιωδώς στο ρολόι τοίχου. Ο ευθυτενής σερίφης θα απελπιστεί, σχεδόν θα νικηθεί στο γρονθοκόπημα στο στάβλο (εξαιρετική αυτή η σκηνή) από τον πρώην βοηθό του, κι έτσι, απομονωμένος και μωλωπιασμένος, θα κληθεί να αντιμετωπίσει τη φονική τετράδα. Η συνδρομή της Amy αποδεικνύεται ουσιαστική στις δύο από τις τέσσερεις δολοφονίες των κακοποιών, σηματοδοτεί και την επιστροφή στην αρχή της ταινίας. Το αμαξίδιο θα ξεκινήσει τρίζοντας και σιγά σιγά, μόνο που ενώ στην αρχή το λουστραρισμένο αστέρι θα περίμενε άξιο αντικαταστάτη τώρα πετιέται στο χώμα ως τέλος εποχής αλλά και απαξιωτικά, εφόσον τη στιγμή που απαιτείτο η ουσιώδης συμβολή στην τήρηση της τάξης και του νόμου, άλλα, ιδιαίτερα κίνητρα των κατοίκων και των εκπροσώπων των θεσμών, υπερίσχυσαν.

Με πανέμορφες λήψεις και με έναν εξαίρετο –αξιοπρεπή, δυνατό αλλά ανθρώπινα ευάλωτο– Gary Cooper, το «Τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές» αποτυπώνει ανεξίτηλα την τραγικότητα του ήρωα που σώζει το ανάξιο σύνολο.

Σπύρος Γάγγας, Φεβρουάριος 2017.

Featured Image: http://thefilmspectrum.com/?p=22389

Text Image: http://www.dvdtalk.com/dvdsavant/s3914noon.html

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s